۲۲ تیرماه برای ما تنها سالروز یک جنایت تروریستی نیست؛ امروز روز تجدید پیمان با راهی است که بر پایه آزادی، دموکراسی، برابری و کرامت انسانی بنا شده است. سی و هفت سال پیش، جمهوری اسلامی ایران با ترور دکتر عبدالرحمن قاسملو، دبیرکل حزب دموکرات کوردستان ایران، و یارانش در وین، گمان می‌کرد که می‌تواند اندیشه‌ای را قربانی گلوله کند؛ اما آنچه باقی ماند، راهی بود که امروز زنده‌تر از هر زمان دیگری در مبارزات ملت ما تداوم دارد.

دکتر قاسملو تنها یک رهبر ملی نبود؛ او رهبری پیشرو بود که در زمانی که بسیاری از نیروهای سیاسی، زنان را در حاشیه حیات سیاسی می‌دیدند، به صراحت به مشارکت برابر زنان در مبارزه، سازماندهی و اداره جامعه باور داشت. در نگاه او، آزادی زنان بخشی جدا از مبارزات ملی نبود، بلکه شرطی اساسی برای پیروزی دموکراسی محسوب می‌شد. آن اندیشه همان بنیادی است که «اتحادیه زنان دموکرات کوردستان ایران» بر پایه آن به مبارزه و باور خود ادامه می‌دهد.

امروز که جمهوری اسلامی با سرکوب زنان، اعدام، زندان، حجاب اجباری و هجوم به هر صدای آزادی، برای بقای خود تلاش می‌کند، زنان کوردستان در تمامی میدان‌های مبارزه پیشتاز هستند. در زندان‌ها، در دلِ فعالیت‌های مدنی، در تشکیلات سیاسی و در صفوف پیشمرگان، زنان ثابت کرده‌اند که آزادی جامعه بدون آزادی زنان محقق نمی‌شود. این ایستادگی، تداوم همان راهی است که دکتر قاسملو آن را فریاد می‌زد.

در سی و هفتمین سالگرد ترور رهبر شهیدمان، با احترام و افتخار یاد دکتر عبدالرحمن قاسملو، کاک عبدالله قادری‌آذر، کاک فاضل رسول و همه شهیدان راه آزادی را گرامی می‌داریم. ما پیمان می‌بندیم که صدای زنان مبارز باشیم و بر آن راهی استوار بمانیم که آزادی کوردستان، دموکراسی و برابری را در کنار هم به سرمنزل مقصود می‌رساند.

چراغ اندیشه قاسملو با ترور خاموش نشد؛ چرا که امروز در صدای زنان آزادی‌خواه و در اراده مبارزاتی تمام کسانی که برای دموکراسی و حقوق بشر ایستاده‌اند، همچنان می‌درخشد.

اتحادیه زنان دموکرات کوردستان ایران
۲۱ تیرماه ۲۷۲۶ کردی