فاطمە رئوفی

ﻧﺎم دﺧﺘﺮی از ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﮐﺮدﺳﺘﺎن اﺳﺖ؛ ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﮐه ﻗﺮن ھﺎﺳﺖ ﺗﺎرﯾﺨﺶ را
.
ﺑﺎ رﻧﺞ، اﯾﺴﺘﺎدﮔﯽ، داغ و اﻣﯿﺪ ﻧﻮﺷته است
ژﯾﻨﺎ از دل ﮐﺮدﺳﺘﺎن آﻣﺪ؛ از ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﮐه ﮐﻮه ھﺎﯾﺶ ﺷﺎھﺪ ﻧﺴﻞ ھﺎی ﺑﺴﯿﺎری
ﺑﻮده اﻧﺪ؛ ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﮐه ﻣﺎدراﻧﺶ داغ دﯾﺪه اﻧﺪ و ﭘﺪراﻧﺶ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺸﺎن را ﺑﺎ
.
ھﺰاران آرزو ﺑﺰرگ ﮐﺮده اﻧﺪ
اﻣﺎ اﻣﺮوز، ﮐﺴﯽ ﮐه ﺑﺮ ﮐﺮﺳﯽ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﻧﺸﺴﺘهﺑﺎ ادﺑﯿﺎﺗﯽ ﮐهﺷﺎﯾﺴﺘه ھﯿﭻ
اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ، درﺑﺎره دﺧﺘﺮی ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﮐه دﯾﮕﺮ ﻓﺮﺻﺖ دﻓﺎع از ﺧﻮد
ﻧﺪارد.
ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ:
ژﯾﻨﺎ »ﺑه درک واﺻﻞ ﻧﺸﺪ«.
.
ژﯾﻨﺎ از ﻣﯿﺎن ﻣﺎ رﻓﺖ؛ اﻣﺎ ﻧﺎﻣﺶ ﻣﺎﻧﺪ
ژﯾﻨﺎ رﻓﺖ؛ اﻣﺎ ﮐﺮدﺳﺘﺎن او را ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﺮد.
و ﻧﺎم او از ﮐﻮه ھﺎی ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﻓﺮاﺗﺮ رﻓﺖ و در ﺣﺎﻓﻈه ﺑﺨﺶ ﺑﺰرﮔﯽ از اﯾﺮان
ﻧﺸﺴﺖ
.
آﻧﮭﺎﯾﯽ که ﺧﯿﺎل ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺟﻤﻠه ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ژﯾﻨﺎ را ﺗﺤﻘﯿﺮ ﮐﻨﻨﺪ، ﺷﺎﯾﺪ ھﻨﻮز
ﻧﻔﮭﻤﯿﺪه اﻧﺪ ﮐﮫ ﺑﺎ ﯾﮏ اﻧﺴﺎن ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ در ﺣﺎﻓﻈﮫ ﺗﺎرﯾﺦ طﺮف ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ.
ژﯾﻨﺎ، دﺧﺘﺮ ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﺑﻮد.
دﺧﺘﺮی از ھﻤﺎن ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﮐه رد را ﺧﻮب ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ، اﻣﺎ ھﻨﻮز اﻣﯿﺪ را
ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﺮده اﺳﺖ؛ از ھﻤﺎن ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﮐه زﺑﺎن، ﻓﺮھﻨﮓ، ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ و
.
ھﻮﯾﺖ ﺧﻮد را نسل به نسل ﺣﻔﻆ ﮐﺮده اﺳﺖ
ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎ ﻧﯿﺴﺖ؛ ﺧﺎﻧﮫ ﻣﺮدﻣﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐه ھﻮﯾﺘﺸﺎن را ﺑﺎ
.
ﺣﺎﻓﻈﮫ و ﻓﺮھﻨﮕﺸﺎن زﻧﺪه ﻧﮕه داﺷﺘه اﻧﺪ
.
و ژﯾﻨﺎ ﺑﺨﺸﯽ از ھﻤﯿﻦ ﺣﺎﻓﻈه اﺳﺖ
ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ اﺳﺖ ﮐه ﻧﺎم او را ﻧﻤﯽ ﺗﻮان ﺑﺎ ﺗﻮھﯿﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﺮد.
ﭘﺪر ژﯾﻨﺎ در ﭘﺎﺳﺦ ﺑه اﯾﻦ ﺑﯽ اﺣﺘﺮاﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐه سخنان آن ﻧﻤﺎﯾﻨﺪه ﭼﯿﺰی از
.
ارزش و ﺟﺎﯾﮕﺎه دﺧﺘﺮش ﮐﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ
اﯾﻦ ﺣﺮف، ﻓﻘﻂ ﺳﺨﻦ ﯾﮏ ﭘﺪر داﻏﺪار ﻧﯿﺴﺖ؛ ﺻﺪای ﭘﺪری اﺳﺖ ﮐه
ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑه ھﻤه ﯾﺎدآوری ﮐﻨﺪ:
ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻦ را ﺑﺎ زﺑﺎن ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮان ﺗﺤﻘﯿﺮ ﮐﺮد.
ﻧﺎم دﺧﺘﺮ ﻣﻦ را ﺷﻤﺎ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ.
ﺟﺎﯾﮕﺎه او را ﺷﻤﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ.
ژﯾﻨﺎ را ﺧﺎﻧﻮاده اش ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺑه ﯾﺎد ﻣﯽ آورﻧﺪ؛ ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﺑﺎ ﻧﺎم و ھﻮﯾﺖ ﺧﻮدش
ﺑﮫ ﯾﺎد ﻣﯽ آورد و ﺑﺴﯿﺎری از ﻣﺮدم اﯾﺮان او را ﺑه ﻋﻨﻮان ﺑﺨﺸﯽ از ﯾﮏ ﺧﺎطﺮه
ﺗﻠﺦ و ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر در ﯾﺎد دارﻧﺪ.
.
و اﯾﻦ ھﻤﺎن ﭼﯿﺰی اﺳﺖ ﮐه ھﯿﭻ ﺗﺮﯾﺒﻮﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮ دھﺪ
ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﯾﮏ روزﻧﺎﻣه ﺑﺴﺘه ﺷﻮد.
ﯾﮏ ﺗﺮﯾﺒﻮن ﺧﺎﻣﻮش ﺷﻮد.
ﯾﮏ ﺳﺨﻨﺮاﻧﯽ ﺑﮫ ﭘﺎﯾﺎن ﺑﺮﺳﺪ.
ﯾﮏ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪه از ﭘﺸﺖ ﻣﯿﮑﺮوﻓﻦ ﮐﻨﺎر ﺑﺮود.
اﻣﺎ ﺣﺎﻓﻈه ﻣﺮدم ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ.
ﮐﻮه ھﺎی ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﺧﺎﻣﻮش ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎدران ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﻓﺮاﻣﻮﺷﮑﺎر ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ.
.
و ﺗﺎرﯾﺦ، ھﯿﭻ ﮔﺎه ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪﺗﺮِ ﺗﻮھﯿﻦ ﻧﻮﺷﺘه ﻧﻤﯽ ﺷﻮد
ﺗﺎرﯾﺦ را ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ ﮐه رﻧﺞ را ﺑه خاطﺮ ﻣﯽ ﺳﭙﺎرﻧﺪ.
ژﯾﻨﺎ ﻧﺎﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﮫ از ﺳﻘﺰ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و در ﺳﺮاﺳﺮ اﯾﺮان ﺷﻨﯿﺪه ﺷﺪ؛ ﻧﺎﻣﯽ ﮐه
ﺑﺮای ﺑﺴﯿﺎری ﯾﺎدآور ﯾﮏ دﺧﺘﺮ ﺟﻮان ﮐﺮد ﺑﻮد؛ دﺧﺘﺮی ﮐه زﻧﺪﮔﯽ اش
.
ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اداﻣه ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ، اﻣﺎ ﻧﺎﺗﻤﺎم ﻣﺎﻧﺪ
.
و ﺷﺎﯾﺪ ھﻤﯿﻦ اﺳﺖ ﮐه ﻧﺎم ژﯾﻨﺎ را ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر ﮐﺮده اﺳﺖ
او ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﯾﮑﯽ از ھﺰاران دﺧﺘﺮ ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﮐه ﺻﺒﺢ از ﺧﺎﻧﮫ ﺑﯿﺮون
ﻣﯽ روﻧﺪ و ﺷﺐ ﺑﮫ ﺧﺎﻧﮫ ﺑﺎزﻣﯽ ﮔﺮدﻧﺪ؛ اﻣﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﻧﺎم او را ﺑﮫ ﺻﻔﺤه ای
ﺑﺰرگ ﺗﺮ از زﻧﺪﮔﯽ ﺷﺨﺼﯽ اش ﺑﺮد.
اﻣﺮوز اﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺑه ﻧﺎم ژﯾﻨﺎ ﺗﻮھﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪاﻧﺪ ﮐه ﺗﻮھﯿﻦ او ﻓﻘﻂ ﺑه ﯾﮏ
ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﯿﺴﺖ.
.
او ﺑه ﺧﺎطﺮه ﯾﮏ ﻣﺎدر ﺗﻮھﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
.
ﺑه داغ ﯾﮏ ﭘﺪر ﺗﻮھﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
.
ﺑه رﻧﺞ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻮاده ﺗﻮھﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
و از ھﻤه ﻣﮭﻢ ﺗﺮ، به ﺣﺮﻣﺖ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺗﻮھﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐه دﯾﮕﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﺎﺳﺦ دادن
ﻧﺪارد.
اﻣﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﮐﺮدﺳﺘﺎن، ﺗﻮھﯿﻦ ﻧﯿﺴﺖ.
.
ﭘﺎﺳﺦ ﮐﺮدﺳﺘﺎن، ﺣﺎﻓﻈه اﺳﺖ
.
ﭘﺎﺳﺦ ﮐﺮدﺳﺘﺎن، ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﺮدن اﺳﺖ
ﭘﺎﺳﺦ ﮐﺮدﺳﺘﺎن اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐه ﻧﺎم ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ را ﺑﺎ اﻓﺘﺨﺎر ﺑه ﯾﺎد ﺑﯿﺎورد و اﺟﺎزه
ﻧﺪھﺪ زﺑﺎن ﺗﺤﻘﯿﺮ، ﺟﺎی ﺣﻘﯿﻘﺖ و اﻧﺴﺎﻧﯿﺖ را ﺑﮕﯿﺮد.
ژﯾﻨﺎ دﺧﺘﺮ ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﺑﻮد؛ و ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ اﺳﺖ ﮐه ﻧﺎم ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ را در
ﺣﺎﻓﻈه ﺧﻮد ﻧﮕه‌ﻣﯽ دارد.
.
ﻧﺎم ھﺎ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻧﺪ اﮔﺮ ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﻮﻧﺪ؛ اﻣﺎ ژﯾﻨﺎ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﺸﺪه اﺳﺖ
ﭼﮭﺎر ﺳﺎل ﮔﺬﺷته اﻣﺎ ھﻨﻮز ﻧﺎﻣﺶ ﺷﻨﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﻮد.
ھﻨﻮز ﭘﺪرش از او ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ.
ھﻨﻮز ﻣﺎدرش داغ او را ﺑﺮ دل دارد.
ھﻨﻮز ﻣﺮدم ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﻧﺎﻣﺶ را ﺑه ﯾﺎد دارﻧﺪ.
و ھﻨﻮز در ﮔﻮﺷهﮔﻮﺷه اﯾﺮان، ﮐﺴﺎﻧﯽ ھﺴﺘﻨﺪ ﮐه ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻨﺪ: ﭼﺮا؟
اﯾﻦ ھﻤﺎن ﭼﯿﺰی اﺳﺖ ﮐﮫ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺟﻤﻠهﺗﻮھﯿﻦ آﻣﯿﺰ ﻧﻤﯽ ﺗﻮان از ﻣﯿﺎن ﺑﺮد.
.
ژﯾﻨﺎ از ﮐﺮدﺳﺘﺎن آﻣﺪ؛ اﻣﺎ ﻧﺎﻣﺶ در ﻣﺮزھﺎی ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﻧﻤﺎﻧﺪ
ﻧﺎﻣﺶ از ﮐﻮھﺴﺘﺎن ھﺎی ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﮔﺬﺷﺖ، ﺑه ﺷﮭﺮھﺎی اﯾﺮان رﺳﯿﺪ و ﺑه ﺑﺨﺸﯽ
.
از ﺣﺎﻓﻈه ﯾﮏ ﻧﺴﻞ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ
ﭘﺲ ﺑﮕﺬارﯾﺪ ھﺮﭼه ﻣﯽ ﺧﻮاھﻨﺪ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ.
ﻧﺎم ژﯾﻨﺎ ﺑﺎ ﺗﻮھﯿﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد.
.
ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﺑﺎ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ
و ﺗﺎرﯾﺦ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻧﻮﺷﺘه ﻧﻤﯽ ﺷﻮد.
روزی ﮐﮫ ﺗﺮﯾﺒﻮن ھﺎ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﻮﻧﺪ و ﺻﻨﺪﻟﯽ ھﺎی ﻗﺪرت ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ، آﻧﭽه
ﺑﺎﻗﯽ ﺧﻮاھﺪ ﻣﺎﻧﺪ، ﻧﺎم اﻧﺴﺎن ھﺎ و ﺧﺎطﺮه رﻓﺘﺎر ﻣﺎ ﺑﺎ آﻧﮭﺎﺳﺖ.
و ﺷﺎﯾﺪ آن روز، ﺗﺎرﯾﺦ از ﻣﺎ ﺑﭙﺮﺳﺪ:
در روزﮔﺎری ﮐه ﯾﮏ ﭘﺪر داﻏﺪار از ﺣﺮﻣﺖ دﺧﺘﺮش دﻓﺎع ﻣﯽ ﮐﺮد، ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎ
اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﯾﺪ؟
در ﮐﻨﺎر ﺗﻮھﯿﻦ؟
ﯾﺎ در ﮐﻨﺎر اﻧﺴﺎﻧﯿﺖ؟
ژﯾﻨﺎ، دﺧﺘﺮ ﮐﺮدﺳﺘﺎن، ﺷﺎﯾﺪ دﯾﮕﺮ در ﻣﯿﺎن ﻣﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ؛
.
اﻣﺎ ﻧﺎﻣﺶ در ﺣﺎﻓﻈه ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ
ژﯾﻨﺎ رﻓﺖ؛
اﻣﺎ ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﺑه ﯾﺎد دارد.
ژﯾﻨﺎ رﻓﺖ؛
.
اﻣﺎ ﻧﺎﻣﺶ ﻣﺎﻧﺪ
ژﯾﻨﺎ رﻓﺖ؛
.
اﻣﺎ ﺻﺪای ﯾﮏ ﻧﺴﻞ ﺧﺎﻣﻮش ﻧﺸﺪ
و ھﯿﭻ ﺗﺮﯾﺒﻮﻧﯽ، ھﺮﻗﺪر ﺑﻠﻨﺪ، ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺻﺪای ﺣﺎﻓﻈه ﯾﮏ ﻣﻠﺖ را ﺑﺮای
.
ھﻤﯿﺸه ﺧﺎﻣﻮش ﮐﻨد